Απ΄το ίδιο ποτήρι και άλλες ιστορίες

Δεκατρείς τρόποι να πεθάνουμε; Δεκατρείς τρόποι να μιλήσουμε για το θνήσκειν ή να το αποσιωπήσουμε; Μήπως δεκατρείς τρόποι να διαχειριστούμε το τελευταίο ιερό αίσθημα στην απορφανεμένη από τα μεγάλα ερείσματα ζωή μας; Ο συγγραφέας, επιλέγοντας άλλοτε τη φόρμα του διηγήματος κι άλλοτε του μινιμαλιστικού μυθιστορήματος, του αφηγήματος, του μονολόγου, του θεατρικού μονόπρακτου ή του ημερολογίου, μ’ αυτά τα κείμενα προσπαθεί να συγχρωτιστεί με τα φαντάσματά του. Ευχής έργον θα ήταν ο αναγνώστης να νιώσει συγγενής με κάποια από αυτά τα πλάσματα της οργής, του πανικού, της αυτοτιμωρίας, της λαγνείας, της μελαγχολίας, της ειρωνείας, της μνήμης και της περιπλάνησης, ώστε να τα καλέσει να κάτσουν πλάι του, στο ίδιο τραπέζι -ευλογημένη η στιγμή που θα πιούνε απ’ το ίδιο ποτήρι

Ο συγγραφέας επιλέγει άλλοτε τη φόρμα του διηγήματος κι άλλοτε του μινιμαλιστικού μυθιστορήματος, του αφηγήματος, του μονολόγου, του θεατρικού μονόπρακτου ή του να συγχρωτιστεί με τα φαντάσματά του.

Δεκατρία “παραβατικά” διηγήματα που προκαλούν με μορφικούς πειραματισμούς και θεματική ελευθεριότητα. Μακρείς μονόλογοι, ατέρμονες στιχομυθίες, κατ’ αναδρομή και κυκλικές διηγήσεις είναι μερικοί από τους αφηγηματικούς τρόπους τους οποίους δοκιμάζει ο συγγραφέας, καθώς φαίνεται να βασανίζεται από την ίδια ανησυχία που τον έτρωγε πριν από χρόνια, όταν έγραφε το μυθιστόρημά του “Αυτοβιογραφία ενός βιβλίου”. Ο Μ. Φάις δεν θέλει να μιλήσει απλά, αλλά, υποψιασμένος για τις δυνατότητες της αφήγησης, ζητεί να τις εκμεταλλευθεί ώστε να αποδώσει τις περιπέτειες του τόπου το τελευταίο μισό τού αιώνα. Ακόμη περισσότερο φιλόδοξος, επιδιώκει να συλλάβει τη θηριωδία που απλώνεται στη Βαλκανική Χερσόνησο, από την εποχή των Γκρεκομάνων ως τους σημερινούς, διχασμένους, ορθόδοξους και μουσουλμάνους, Σερβοβόσνιους.

Ένα βιβλίο γεμάτο ήρωες με “εμποδισμένη ζωή”, όπως και ο αφηγητής που τους παρατηρεί. Εγκεφαλικός καταγραφέας, που βρίσκεται αντιμέτωπος, στους δρόμους και στα κοιμητήρια της σημερινής Αθήνας, με παρίες και νοσηρές καταστάσεις. Αν και σε ορισμένα διηγήματα ο συγγραφέας επανέρχεται στον μικρόκοσμο της οικογένειας. Τότε η διήγηση ξεχειλίζει από οργή και γέρνει προς το παραμιλητό. Όταν ο αφηγητής ήταν έφηβος υπήρχε διαφυγή από τον πνιγηρό εναγκαλισμό της οικογένειας στις ερωτικές φαντασιώσεις. Στον ενήλικο όμως μένουν μόνο οι νεκροί, άλλοι πληθωρικοί, όπως η Ελληνοεβραία θεία Κλάρα, και άλλοι τυραννικοί ακόμη και μετά θάνατον.

Μια συλλογή διηγημάτων με θέμα τον θάνατο, που όμως διεκτραγωδεί τη ζωή.

(Εφημερίδα Το Βήμα, 12/12/1999)